دانش محصول

EN 1.4435 نوعی فولاد زنگ نزن آستنیتی است که با نام‌های 316LMo یا X2CrNiMo18-14-3 نیز شناخته می‌شود، که به دلیل محتوای مولیبدن بالاتر در مقایسه با استاندارد 316L مقاومت بیشتری در بر

تفاوت اصلی بین فولاد ضد زنگ 309 و 309S در محتوای کربن است. فولاد ضد زنگ 309S نسبت به فولاد ضد زنگ 309 (حداکثر 0.20 درصد) محتوای کربن به طور قابل توجهی کمتر (حداکثر 0.08٪) دارد.

فولاد زنگ نزن 1.4016 (همچنین به عنوان فولاد 430 شناخته می شود) یک فولاد ضد زنگ فریتی با مقاومت خوردگی کمتر و شکل پذیری کمتر در مقایسه با 1.4401 (فولاد زنگ نزن 316) است که یک آلیاژ

ماده 1.4016 معادل AISI 430، UNS S43000 و X6Cr17 است. این یک فولاد ضد زنگ فریتی غیر قابل سخت شدن است که به دلیل مقاومت در برابر خوردگی و شکل پذیری خوب شناخته شده است و معمولاً در کا

تفاوت اصلی این است که 1.4401 یک فولاد ضد زنگ حاوی مولیبدن است، با مقاومت در برابر خوردگی بالاتر، به ویژه در محیط های غنی از کلرید، در حالی که 1.4310 یک فولاد فنری با استحکام بالاتر

تفاوت اصلی در ترکیب بین 1.4310 (AISI 301) و 1.4305 (AISI 303) فولاد ضد زنگ این است که 1.4305 حاوی گوگرد (S) است که معمولاً بین 0.15٪ تا 0.35٪ برای بهبود قابلیت ماشینکاری، در حالی ک

مواد AISI 301 یک فولاد ضد زنگ آستنیتی است که با نام‌های 1.4310، BS 301S21 و X10CrNi18-8 نیز شناخته می‌شود. فولاد ضد زنگ AISI 301 از گروه فولادهای V2A است و به دلیل استفاده در ساخت

317L یک فولاد ضد زنگ آستنیتی کروم- نیکل است که مقاومت در برابر خوردگی عالی دارد. از بین تمام فولادهای زنگ نزن سری 300، آلیاژ 317L مقاوم ترین فولاد در برابر خوردگی است و دارای بالات

EN 1.4306 (X2CrNi19-11) و EN 1.4429 (X2CrNiMoN17-13-3) هر دو فولادهای زنگ نزن آستنیتی هستند، اما EN 1.4429 حاوی مولیبدن و نیتروژن است که مقاومت در برابر خوردگی بالاتری نسبت به نسخه